a
اموزشی

معرفه و نکره

در این مقاله به توضیح معرفه و نکره در زبان عربی میپردازیم .

نکره: اسمی که به فرد یا چیزی نامشخص دلالت دارد

مثال:

کتابی را خواندم ← کتابی = نکره

قرأت کتاب ←کتاب= نکره

نکته:

در ترجمه ی نکره از( یک ) در ابتدا و (ی ) در آخر کلمه استفاده میشود.

هر اسمی که تنوین بگیرد به جز اسم اشخاص نکره است.

-هر اسمی که معرفه نباشد نکره است.

معرفه: اسمی که به فرد یا چیز مشخصی دلالت دارد

۱)معرفه به ال:

هر اسمی که ال داشته باشد نکره است و بطور شناخته شده ترجمه میشود.

مثال: کتاب←الکتاب

۲)معرفه به علم(اسم خاص):

۱-معمولا اسامی افراد ۲)اسامی شهرها و کشور ها و اماکن جغرافیایی

۳)معرفه به اضافه:

وقتی اسم به یک اسم معرفه اضافه شود آن اسم، معرفه به اضافه می شود.

ضمایر:

کل ضمایر (منفصل و متصل از نوع نصبی -جری-رفعی) معرفه هستند.

مثال:نحن-انتما-کتابي-قرأته

۵)موصولات:

تمامی موصولات عام و خاص معرفه هستند.

مثال: التی-الذی-من-ما

۶)اسامی اشاره:

هذا-هذه-هولاء-هناک

نکته ی مهم:

بسیاری از اسامی نکره هم تنوین نمی گیرند.

مثال:غیر منصرف ها،اسامی مثنی،جمع های مذکر ، اسامی مضاف به اسم نکره

معرفه و نکره

نکات مهم:

۱- اسم‌های علم حتی اگر تنوین داشته باشند معرفه هستند؛ مانند: علیٌ، پس باید دقت کرد که تنوین همیشه نشانه‌ی نکره نیست.

۲- مضاف به شرطی معرفه محسوب می‌شود که مضاف‌الیه آن اسم معرفه باشد و اگر مضافٌ‌الیه نکره باشد، مضاف نیز نکره محسوب می‌شود؛ بنابراین مضاف و مضاف‌الیه همیشه یا دو اسم معرفه‌اند یا دو اسم نکره.

۳- اسمی نکره است که جزء موارد شش‌گانه‌ی اساسی معرفه نباشد؛ زیرا در عربی اصل بر نکره بودن است و اسم‌هایی مانند مجتهدون، معلمین هر چند تنوین ندارند اما نکره‌اند.

۴- مَن و مای استفهام و شرط در تقسیم‌بندی اسم‌ها «نکره» محسوب می‌شوند.

۵- اسم لای نفی جنس جزء نکره‌هاست.

۶- هر گاه چند اسم پی در پی به یکدیگر اضافه شوند در صورتی که آخرین اسم معرفه باشد اسم‌های ماقبل آن نیز همه معرفه خواهند بود (معرفه به اضافه).

مانند: لونُ باب صف المدرسة جمیلٌ.

۷- همه‌ی اقسام اسم‌های معرفه (ضمیرها، موصولات، اسم‌های اشاره، اسم‌های علم، اسم‌های «ال»‌دار و حتی خود اسمی که معرفه به اضافه است) می‌توانند مضاف‌الیه واقع شوند و اسم ماقبل خود را معرفه کنند.

نکات ترجمه‌ای معرفه و نکره

معمولاً «ی» در فارسی علامت نکره است اما در سه جا «ی» به عنوان علامت نکره در ترجمه‌ی فارسی محسوب نمی‌شود:

۱- هنگامی که موصول خاص، صفت واقع می‌شود در ترجمه‌ی آن معمولاً موصوف به همراه «ی» می‌آید: (الرجل الذی= مردی که)

۲- هنگامی که مضاف و مضاف‌الیه داریم در ترجمه‌ی فارسی به انتهای مضاف کسره می‌دهیم (معلّمنا= معلمِ ما) اما گاهی به جای کسره حرف «ی» ظاهر می‌شود که جانشین آن کسره است و نباید آن را با «ی» نکره اشتباه بگیریم (دنیاکم= دنیای شما).

۳- گاهی «ی» نشانه‌ی مصدری است مانند: العطش الشدید: تشنگی شدید

۴- اگر خبر نکره باشد به شکل معرفه ترجمه می‌شود: هذا کتابٌ = این کتاب است.

۵- در میان انواع معرفه‌ها اسم علم فاقد نکته‌ی ترجمه است؛ زیرا اصولاً اسم علم ترجمه نمی‌شود.

۶-یعنی اگر چند اسم پشت سر هم بیایند به اسم آخر نگاه کرده اگر معرفه بودقبلی ها به معرفه و نکره بود قبلی ها به نکره مضاف می شوند.


اگر تو این درس مشکل داشتید و یا جهت مشاوره ی انگیزشی حتما با ما تماس بگیرید

۰۹۳۹۲۱۱۷۸۰۶

اینستاگرام ما

سایت اینترنتی ما

لازم و متعدی

معلوم و مجهول

معرب و مبنی

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن